28 Σεπτεμβρίου 2010

Τι να την κάνω τη φιλία σου όταν...

"...Τι να την κάνω τη φιλία σου όταν καταδέχεσαι να μου τη χαρίσεις σα να μου κάνεις χάρη; Λες και δεν την κέρδισα τόσα χρόνια με το να'μαι κοντά  σου έστω κι από μακριά κάποιες φορές. Λες και δεν ήμουν πιο κοντά σου απ' όλους όσους ήταν κοντά.

Τι να την κάνω τη φιλία σου όταν είναι κάτι που το δίνεις στον πρώτο τυχόντα με την ίδια ευκολία που καταδέχεσαι να το δώσεις σε μένα και απειλείς πως θα το πάρεις πίσω με την πρώτη ευκαιρία; Λες και η φιλία είναι κάτι που ανάβει και σβήνει σαν φωτεινή επιγραφή με το πάτημα ενός κουμπιού.

24 Σεπτεμβρίου 2010

PEOPLE CHANGE

Οι άνθρωποι αλλάζουν. Όλοι το ξέρουμε αυτό.
Επικοινωνούμε με κάποιον, συνδεόμαστε, υπάρχει ένα είδος κώδικα μεταξύ μας και ξαφνικά -παφ- σα να χάσαμε τον αποκωδικοποιητή κι ο κώδικας μοιάζει με ιερογλυφικά χαραγμένα στην άμμο που σβήνουν με το φύσημα του ανέμου.

Αγαπάμε και μοιραζόμαστε τα πάντα, εμπειρίες, αναμνήσεις, το καλό μπλουζάκι της κολλητής μας γιατί δε μας αρέσει το δικό μας και ξαφνικά -παφ- σα να μας στενεύει το μπλουζάκι και δεν αντέχουμε να το φοράμε ούτε λεπτό παραπάνω. Κι ας ξέραμε απ'την αρχή ότι είναι ένα νούμερο μικρότερο.

19 Σεπτεμβρίου 2010

Και τώρα, κυρίες και κύριοι, περνάμε σε διαφημίσεις!

Διαφήμιση Νο 1 Multirama
Νεαρός πατέρας με το 8χρονο βλαστάρι του διαπιστώνει ότι όταν ο μικρός βγαίνει έξω χρειάζεται 50 ευρώ κι όταν γυρνάει σπίτι 100.All of a sudden αυτό έχει άμεση σύνδεση μ'έναν υπολογιστή που κοστίζει μόλις 389 ευρώ κι έχει 19άρα οθόνη.

Το λιγότερο που θα μπορούσε να γίνει για να βελτιωθεί αυτή η ηλίθια διαφήμιση είναι τουλάχιστον το πολυέξοδο τέκνο να είναι γύρω στα 15 και όχι ένα μικρό χαριτωμένο ξανθό παιδάκι με γυαλιά. Γιατί τι τα κάνει το 8χρονο τα 50 ευρώ;

15 Σεπτεμβρίου 2010

Κλασικά εικονογραφημένα

Αγαπητέ αναγνώστη,(θα σου μιλάω στον ενικό από δω και στο εξής εσύ εγώ κι ο κούκος είμαστε εδώ πέρα εξάλλου, το "αγαπητοί αναγνώστες" που χρησιμοποιούσα μέχρι πρότινος περιττεύει λοιπόν)
την τραγελαφική κατάσταση που βρισκόμουν τις προάλλες και την κρίση που βρισκόταν στα πρόθυρα τα ξεπέρασα. Μη με συγχαρείς ακόμα,έχει και συνέχεια. Τα ξεπέρασα, που λες, μέχρι σήμερα το πρωί που μια "ευγενέστατη" υπάλληλος της Νομαρχίας μου ξανάκανε τα νεύρα κρόσια.

11 Σεπτεμβρίου 2010

Σάββατο μεσημέρι μετά τη βροχή

Σάββατο μεσημέρι μετά τη βροχή
Χαζεύω στην οθόνη του υπολογιστή
Σάββατο μεσημέρι μετά τη βροχή Χαζεύω στην οθόνη του υπολογιστή

Ρίμα τυχαία, κοκόγουστη, φτηνή
Ζωή βρεγμένη
ποίηση -ποια ποίηση;-
προσποίηση μεταλλαγμένη
με λέξεις και ουσία πασπαλισμένη
.......................................................
νόημα δε βγαίνει

3 Σεπτεμβρίου 2010

Κρίση, με πιάνει κρίση...

Έχω χρησιμοποιήσει τον στίχο και σε άλλο ποστ παλιότερα, αλλά τώρα δε μιλάμε απλά για κρίση, αλλά για κρισάρα. Παρεπιμπτόντως κρισάρα ή κνισάρα λέμε στο χωριό μου το κόσκινο και κατ'επέκταση ότι άλλο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για κάλυψη, για να κρυφτείς πίσω του όπως το βέλο.

 Σημασία που ταιριάζει και στη συγκεκριμένη περίπτωση. Γιατί ο νεοεισαγόμενος φιλοσοφικός-ψυχολογικός όρος που θα  περιγράφει εφεξής την κατάστασή μου είναι ακριβώς αυτός: κρισάρα και με τις δύο έννοιες.
Δηλαδή και μ'εχει πιάσει κρίση επειδή από την κρίση δε μένει φράγκο στην τσέπη και θέλω να φύγω, να κρυφτώ, να πάω σ'αλλα μέρη.