19 Ιουνίου 2011

Κλειστή επιστολή διαμαρτυρίας προς τους αγανακτισμένους του Συντάγματος

Αγαπητέ αγανακτισμένε,
Με τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις διστάζω να σχολιάσω ο,τιδήποτε, φοβούμενη την υπέρμετρα δημοκρατική λογική που επιτάσσει να θεωρείται δημοκρατική μόνο η κατάθεση της δικής ΣΟΥ άποψης και θεωρεί την αντιπαράθεση της δικής μου απαραίτητα φασιστική. Ωστόσο θα τολμήσω μια καταγραφή σκέψεων.
Κλειστή επιστολή διαμαρτυρίας προς τους αγανακτισμένους του Συντάγματος


16 Ιουνίου 2011

Δημόσια συγγνώμη

Αγαπητή φίλη που σήμερα το μεσημέρι σου μίλησα άσχημα και σου έκλεισα το τηλέφωνο στη μούρη, θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη.
Δεν ήθελα να σου μιλήσω απότομα , γενικά είμαι γλυκομίλητος άνθρωπος. Αλλά φταις κι εσύ λίγο.

Δύο φορές σου είπα ευγενικά ότι δεν ενδιαφέρομαι για τις προσφορές σου και αντί να μου πεις "καλώς,ευχαριστώ και συγγνώμη για την ενόχληση" πήγαινες να μου τη βγεις πλαγίως.

10 Ιουνίου 2011

Παρασκευή, 10 Ιουνίου, Αθήνα

Το ποντίκι κολλάει από τη ζέστη της ιδρωμένης παλάμης μου και δε ρολάρει καλά. Η περιήγηση γίνεται δύσκολη και βασανιστική σαν το περπάτημα κάτω από τον καυτό ήλιο του καλοκαιριού. Μιλάω σα να πρόκειται γι αληθινή βόλτα κι αναρωτιέμαι πώς , πού και πότε χάσαμε την ικανότητά μας για πραγματική επαφή.


Όσο κι αν θέλω να αποφεύγω την ηλεκτρονική επικοινωνία είναι η μόνη που έχει απομείνει τελικά. Βλέπω τις φίλες μου να απομακρύνονται χωρίς προφανή λόγο, στέλνω μηνύματα "τι κάνεις , πού χάθηκες,πότε θα τα πούμε;" και λαμβάνω αόριστες απαντήσεις "θα δούμε, από βδομάδα θα σε πάρω να κανονίσουμε" . Όσο δεν κανονίζουμε, τόσο λέω ότι δε θα ξαναστείλω μήνυμα, ότι δε γίνεται να (ψευτο) συντηρώ μόνο εγώ αυτή τη "φιλία" . Κι όμως ξαναστέλνω. Γιατί δε  μπορώ και δε θέλω να πιστέψω ότι το μόνο που μας απέμεινε είναι το fb και το twitter.